Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009

ΠΕΡΙ ΑΝΕΜΩΝ και ΥΔΑΤΩΝ

Οταν ξεκινησα να φτιάξω αυτό το " μπλογκ " το νόμισα πολύ απλό. Χαράς το πράγμα σκέφτηκα , δηλαδή τι είναι οι άλλοι που το φτιαχνουν ; πιο έξυπνοι από εμένα; μπα.............

Ασε δε που είδα ένα σωρό όμορφα και με τέχνη και μεράκι στοιχειοθετημένα μπλογκ , ( γράφω την λέξη στα αγγλικα και μου βγάινει κινέζικα ) όποτε είπα να πάρω κι εγώ το βάπτισμα του πυρός .

Αλλωστε είναι μετρημένα τα βήματα που θα κάνεις και μετα πατάς συνέχεια στη συνέχεια και νάτο .Βάζεις και μια ωραία εικόνα του υποτιθέμενου εαυτού σου και αρχίζεις να γράφεις , τι; ανάλογα πια τον χαρακτήρα του καθένος και το κέφι της στιγμής ,

αμ δε ! Εγώ πάντως τα ψιλοβρήκα μπαστούνια και ακόμα ψάχνομαι .

Για πρωτάρα καλά πάω , αλλά θα μπορούσα και καλύτερα !

3 σχόλια:

ΣΤΕΛΙΟΣ είπε...

Χάρτινο το φεγγαράκι

Θα φέρει η θάλασσα πουλιά
κι άστρα χρυσά τ' αγέρι
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά
να σου φιλούν το χέρι.

Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά.

Δίχως τη δική σου αγάπη
δύσκολα περνά ο καιρός.
Δίχως τη δική σου αγάπη
είναι ο κόσμος πιο μικρός.

Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά. (δις)



Είναι κάτι τραγούδια που "στοιχειώνουν" εποχές. Και μετά τα παίρνεις και
τα κουβαλάς πάντα μέσα σου. Δεν ξέρω πώς και γιατί αλλά θαρρώ πως το
πρώτο τραγούδι που αγάπησα ήταν αυτό του Μάνου Χατζηδάκη. Και το αγάπησα
με ένα παράδοξο τρόπο: μισώντας το.

Το θυμάμαι να παίζει στο ραδιόφωνο κι όλοι στο σπίτι να σιγοτραγουδούν.
Ο παπούς μου όμως το άκουγε και βούρκωνε. Τον παρατηρούσα με την αφέλεια
του παιδιού που αγνοεί ποιό κλειδάκι "ανοίγει" τις ευαισθησίες των μεγάλων.
Και κάποια φορά έτρεξα κοντά του και ρώτησα:
-Παπού, γιατί σ' αρέσει τόσο αυτό το τραγούδι?
- Γιατί είναι χάρτινο το φεγγαράκι, μου απάντησε.
- Όχι, το φεγγαράκι δεν είναι χάρτινο. Είναι αληθινό. Εκεί ψηλά στον
ουρανό είναι, διαφώνησα με την αθωότητα της ηλικίας.
- Κι όμως μωρό μου, όταν μεγαλώσεις θα δεις ότι το φεγγαράκι είναι χάρτινο.
Έτρεξα απαρηγόρητη στην αγκαλιά της μητέρας μου κι άρχισα τα παράπονα.
Το περιστατικό το θυμούνται πια και το περιγράφουν όλοι στην οικογένεια.
- Μαμά, ο παπούς λέει ότι το φεγγαράκι είναι χάρτινο, έλεγα στενοχωρημένη.
- Ο παπούς είναι μεγάλος πια και δεν βλέπει καλά. Ή δεν βλέπει όπως βλέπεις
εσύ το φεγγαράκι, με καθησύχασε η μητέρα μου.

Ο παπούς όμως είχε προλάβει να δει την Μπλάνς Ντυμπουά στο Λεωφορείον ο
Πόθος του Τενεσσί Γουίλιαμς να του λέει κατάφατσα:

«Ας παίξουμε με ανοιχτά χαρτιά, το προτιμώ. Μπορεί κάπου κάπου να λέω κανένα
ψέμα, γιατί κατά πενήντα τοις εκατό η γοητεία μιας γυναίκας στηρίζεται στο ψέμα.
Αλλά, όταν πρόκειται για κάτι σοβαρό, λέω πάντοτε την αλήθεια».

Και ο παπούς μου την πίστεψε. Και μετά η εκρηκτική Μελίνα πήρε το πιο ερωτικό της
ύφος και του τραγούδησε το "Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη η ακρογιαλιά, αν με
πίστευες λιγάκι, θα 'ταν όλα αληθινά".
1948-49. Στο Θέατρο Τέχνης και σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν σε μία παράσταση που
όλοι οι συντελεστές της έχουν πλέον αποχωρήσει, αφήνοντας μοναδική κοινή κληρονομιά
στους επόμενους εκείνο το "χάρτινο φεγγαράκι" σε στίχους Νίκου Γκάτσου, μουσική
Μάνου Χατζηδάκι και με τη φωνή της Μελίνας Μερκούρη, που σώθηκε χάρη στην ηχογράφηση για λογαριασμό του κρατικού ραδιοφώνου.
Συλλαμβάνω τον εαυτό μου να τον θυμάται κάθε φορά που ακούω το τραγούδι.
Και μισό αιώνα μετά από την δική του "μύηση" συνειδητοποιώ πόσο δίκιο είχε.

Καλό κουράγιο στην προσπάθια σου.

ΣΤΕΛΙΟΣ είπε...

Χάρτινο το φεγγαράκι

Θα φέρει η θάλασσα πουλιά
κι άστρα χρυσά τ' αγέρι
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά
να σου φιλούν το χέρι.

Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά.

Δίχως τη δική σου αγάπη
δύσκολα περνά ο καιρός.
Δίχως τη δική σου αγάπη
είναι ο κόσμος πιο μικρός.

Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά. (δις)



Είναι κάτι τραγούδια που "στοιχειώνουν" εποχές. Και μετά τα παίρνεις και
τα κουβαλάς πάντα μέσα σου. Δεν ξέρω πώς και γιατί αλλά θαρρώ πως το
πρώτο τραγούδι που αγάπησα ήταν αυτό του Μάνου Χατζηδάκη. Και το αγάπησα
με ένα παράδοξο τρόπο: μισώντας το.

Το θυμάμαι να παίζει στο ραδιόφωνο κι όλοι στο σπίτι να σιγοτραγουδούν.
Ο παπούς μου όμως το άκουγε και βούρκωνε. Τον παρατηρούσα με την αφέλεια
του παιδιού που αγνοεί ποιό κλειδάκι "ανοίγει" τις ευαισθησίες των μεγάλων.
Και κάποια φορά έτρεξα κοντά του και ρώτησα:
-Παπού, γιατί σ' αρέσει τόσο αυτό το τραγούδι?
- Γιατί είναι χάρτινο το φεγγαράκι, μου απάντησε.
- Όχι, το φεγγαράκι δεν είναι χάρτινο. Είναι αληθινό. Εκεί ψηλά στον
ουρανό είναι, διαφώνησα με την αθωότητα της ηλικίας.
- Κι όμως μωρό μου, όταν μεγαλώσεις θα δεις ότι το φεγγαράκι είναι χάρτινο.
Έτρεξα απαρηγόρητη στην αγκαλιά της μητέρας μου κι άρχισα τα παράπονα.
Το περιστατικό το θυμούνται πια και το περιγράφουν όλοι στην οικογένεια.
- Μαμά, ο παπούς λέει ότι το φεγγαράκι είναι χάρτινο, έλεγα στενοχωρημένη.
- Ο παπούς είναι μεγάλος πια και δεν βλέπει καλά. Ή δεν βλέπει όπως βλέπεις
εσύ το φεγγαράκι, με καθησύχασε η μητέρα μου.

Ο παπούς όμως είχε προλάβει να δει την Μπλάνς Ντυμπουά στο Λεωφορείον ο
Πόθος του Τενεσσί Γουίλιαμς να του λέει κατάφατσα:

«Ας παίξουμε με ανοιχτά χαρτιά, το προτιμώ. Μπορεί κάπου κάπου να λέω κανένα
ψέμα, γιατί κατά πενήντα τοις εκατό η γοητεία μιας γυναίκας στηρίζεται στο ψέμα.
Αλλά, όταν πρόκειται για κάτι σοβαρό, λέω πάντοτε την αλήθεια».

Και ο παπούς μου την πίστεψε. Και μετά η εκρηκτική Μελίνα πήρε το πιο ερωτικό της
ύφος και του τραγούδησε το "Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη η ακρογιαλιά, αν με
πίστευες λιγάκι, θα 'ταν όλα αληθινά".
1948-49. Στο Θέατρο Τέχνης και σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν σε μία παράσταση που
όλοι οι συντελεστές της έχουν πλέον αποχωρήσει, αφήνοντας μοναδική κοινή κληρονομιά
στους επόμενους εκείνο το "χάρτινο φεγγαράκι" σε στίχους Νίκου Γκάτσου, μουσική
Μάνου Χατζηδάκι και με τη φωνή της Μελίνας Μερκούρη, που σώθηκε χάρη στην ηχογράφηση για λογαριασμό του κρατικού ραδιοφώνου.
Συλλαμβάνω τον εαυτό μου να τον θυμάται κάθε φορά που ακούω το τραγούδι.
Και μισό αιώνα μετά από την δική του "μύηση" συνειδητοποιώ πόσο δίκιο είχε.

Οτι έστειλα είναι δανικό.

Καλό κουράγιο στην προσπάθια σου.

ΧΑΡΤΙΝΟ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ είπε...

ΣΤΕΛΙΟ , ευχαριστώ για το κουράγιο! Πολύ όμορφο το σχόλιό σου και τα λόγια του τραγουδιού που έγραψες.
Σε επόμενη ανάρτηση θα γράψω , πως και γιατί διάλεξα αυτό το όνομα για το blog μου!