ORIENT EXPRESS

Στις 4 Οκτωβρίου 1883 ένας νεαρός Βέλγος, ο Georges Nagelmackers, εγκαινίαζε μια παράτολμη ιδέα που έμελλε όχι απλά να γνωρίσει τεράστια επιτυχία αλλά και να αλλάξει την ιστορία των ευρωπαϊκών συγκοινωνιών και να καταστεί θρύλος. Ένας θρύλος που θα επιζούσε περισσότερο από έναν αιώνα, για να εμπνεύσει συγγραφείς και σκηνοθέτες, να φιλοξενήσει εξέχουσες προσωπικότητες και να καταστεί συνώνυμο της ταξιδιωτικής πολυτέλειας. Το Orient Express είχε γεννηθεί.

Στην εκατοντάχρονη πορεία της, η θρυλική αμαξοστοιχία μετέφερε βασιλείς και πρίγκιπες, κατασκόπους και διπλωμάτες, διασημότητες και απλούς πολίτες, πυροβολήθηκε, βομβαρδίστηκε και αποκλείστηκε για εβδομάδες σε χιονοθύελλες. Διέκοψε τη λειτουργία της κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, για να ανακάμψει τα χρόνια που τον ακολούθησαν, επισκιασμένη πια από τις αερομεταφορές που γνώριζαν ολοένα μεγαλύτερη δημοτικότητα.

Χωρίς ποτέ να ανακτήσει το prestige της δεκαετίας του ’20, συνέχισε τη λειτουργία της μέχρι το Μάιο του 1977, για να πωληθεί λίγους μήνες αργότερα σε μια δημοπρασία. Ο άνθρωπος που ανέλαβε να τη σώσει άκουγε στο όνομα James B. Sherwood. Πέντε χρόνια και 16 εκατομμύρια δολάρια αργότερα, στις 25 Μαΐου του 1982, το ανακαινισμένο OrientExpress έκανε το παρθενικό του ταξίδι από το Παρίσι στη Βενετία.

Από τότε μέχρι σήμερα, το ιστορικό τραίνο –πλέον υπό το όνομα Venice Simplon Orient Express–διασχίζει την Ευρώπη κάθε χρόνο, από το Μάρτιο μέχρι το Νοέμβριο. Τα δρομολόγιά του περιλαμβάνουν πόλεις όπως το Λονδίνο, το Παρίσι, την Πράγα, τη Βουδαπέστη, τη Βενετία, τη Ρώμη και το Βουκουρέστι. Το αρχικό δρομολόγιο Παρίσι – Κωνσταντινούπολη, βέβαια, παραμένει η πρώτη επιλογή μεταξύ των ταξιδιωτών που επιθυμούν να ζήσουν την ”αυθεντική” εμπειρία του Orient Express –εξ ου και η ακριβότερη.

Αυτό που κάνει την εμπειρία του ταξιδιού με το Orient Express μοναδική είναι η ασύγκριτη πολυτέλεια, σε συνδυασμό με την αύρα της καλύτερης εποχής του, της δεκαετίας του 1920. Τα πάντα στο εσωτερικό και το εξωτερικό του, από τις στολές του προσωπικού μέχρι τα σερβίτσια του εστιατορίου και την υπερπολυτελή επίπλωση των βαγονιών αντανακλούν την ατμόσφαιρα της εποχής, αφού ολόκληρο το τραίνο έχει ανακαινιστεί χωρίς την παραμικρή παρέμβαση στη διαμόρφωση και το στυλ του.

ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ

Βασιλόπιτα ονομάζεται η πίτα που παρασκευάζεται σε ορισμένες χώρες από τους χριστιανούς παραμονές της Πρωτοχρονιάς και κόβεται (μοιράζεται) λίγο αφότου αλλάξει ο χρόνος.

Η Βασιλόπιτα παρασκευάζεται κυρίως από αλεύρι, αυγά, ζάχαρη και γάλα. Κατασκευάζεται σε διάφορα μεγέθη και είδη αλλά συνήθως είναι φουσκωτή, αφράτη και γλυκιά. Στην Αθήνα συνηθίζεται η λεγόμενη «πολίτικη» Βασιλόπιτα ενώ σε άλλα μέρη επικρατούν άλλοι τρόποι κατασκευής με μπαχαρικά κ.α. Βασικό όμως κοινό γνώρισμα είναι ότι στο εσωτερικό όλων τοποθετείται νόμισμα, συνήθως κοινό όμως σε ορισμένες περιπτώσεις χρυσό (κωσταντινάτο) ή ασημένιο. Στην ελληνική επαρχία, ανάλογα με το έθιμο, τοποθετείται στο εσωτερικό της βασιλόπιτας μικρό κομμάτι άχυρου, κληματόβεργας ή ελιάς ή, σε κτηνοτροφικές περιοχές, ένα μικρό κομμάτι τυρί, για να φέρουν καλή τύχη στην παραγωγή. Σε άλλα μέρη, αντί αυτού κατασκευάζουν μικρό στεφάνι από κληματόβεργες που όποιος το βρει στα χωράφια θα είναι τυχερός στα σπαρτά, ή στην ελαιοπαραγωγή ή στο κρασί κλπ.

Συχνά γράφεται πάνω στη βασιλόπιτα ο αριθμός του νέου έτους, με σειρές αποφλοιωμένων αμυγδάλων ή με ζάχαρη .

Το ελληνικό έθιμο

Η Βασιλόπιτα κατά το ελληνικό έθιμο κόβεται σε οικογενειακή συγκέντρωση αμέσως με τον ερχομό του νέου έτους κυρίως μετά από φαγοπότι όπου και ακολουθεί χαρτοπαιξία «για το καλό του καινούργιου χρόνου». Έτσι στις 12.00 ακριβώς τα μεσάνυχτα με την αλλαγή του έτους σβήνουν τα φώτα και μετά ένα λεπτό ξανανάβουν ευχόμενοι και αντευχόμενοι όλοι «χρόνια πολλά» και «ευτυχισμένο το νέο έτος».

Τότε προσκομίζεται η Βασιλόπιτα στο τραπέζι όπου ο νοικοκύρης αφού την σταυρώσει με το μαχαίρι τρεις φορές αρχίζει να τη κόβει σε τριγωνικά κομμάτια προσφερόμενο σε κάθε ένα παριστάμενο μέλος της οικογένειας ή φίλων και συγγενών με πρώτο κομμάτι του σπιτιού (ή του Χριστού της Παναγίας και του Άι Βασίλη), του σπιτονοικοκύρη, της σπιτονοικοκυράς και των άλλων παρισταμένων κατά τάξη συγγένειας και ηλικία με τελευταίο το κομμάτι του φτωχού ή πάλι του σπιτιού, χωρίς βέβαια να λησμονούνται τυχόν μετανάστες, ασθενείς και άλλα πρόσωπα της οικογένειας που για διάφορους λόγους δεν παρίστανται.

Το κόψιμο της Βασιλόπιτας γίνεται και τις άλλες μέρες του "Δωδεκαήμερου" των εορτών. Υπουργεία, γραφεία και σύλλογοι μπορεί να κόβουν βασιλόπιτες μέχρι και το μήνα Φεβρουάριο.

Ιστορία

Το έθιμο της βασιλόπιτας είναι πολύ παλαιό, προέρχεται από εκείνο το τελούμενο στην αρχαία εορτή των «Κρονίων» (των ρωμαϊκών «Σατουρναλίων») που παρέλαβαν οι Φράγκοι, από τους οποίους και προήλθε η συνήθεια της τοποθέτησης νομίσματος μέσα στη πίτα και της ανακήρυξης ως «Βασιλιά της βραδιάς» αυτού που το έβρισκε. Κατά άλλο έθιμο, αντί νομίσματος, έβαζαν φασόλι και αυτόν που το έβρισκε τον αποκαλούσαν "φασουλοβασιλιά".

Ορθόδοξη θρησκευτική παράδοση

Πέρα όμως αυτού του φράγκικου εθίμου, που επικράτησε στην Ευρώπη, υπάρχει και μία θρησκευτική παράδοση που συνδέει και με την προσωπικότητα του Μεγάλου Βασιλείου. Κατά την θρησκευτική λοιπόν παράδοση κάποτε στη Καισαρεία της Καππαδοκίας στη Μικρά Ασία που επίσκοπος ήταν ο Μέγας Βασίλειος ήλθε να τη καταλάβει ο Έπαρχος της Καππαδοκίας με πρόθεση να τη λεηλατήσει. Τότε ο Μέγας Βασίλειος ζήτησε από τους πλούσιους της πόλης του να μαζέψουν ότι χρυσαφικά μπορούσαν προκειμένου να τα παραδώσει ως "λύτρα" στον επερχόμενο κατακτητή. Πράγματι συγκεντρώθηκαν πολλά τιμαλφή. Κατά την παράδοση όμως είτε επειδή μετάνιωσε ο έπαρχος, είτε (κατ΄ άλλους) εκ θαύματος ο Άγιος Μερκούριος με πλήθος Αγγέλων απομάκρυνε τον στρατό του, ο Έπαρχος απάλλαξε την πόλη από επικείμενη καταστροφή. Προκειμένου όμως ο Μέγας Βασίλειος να επιστρέψει τα τιμαλφή στους δικαιούχους, μη γνωρίζοντας σε ποιόν ανήκει τι, έδωσε εντολή να παρασκευαστούν μικροί άρτοι εντός των οποίων τοποθέτησε ανά ένα των νομισμάτων ή τιμαλφών και τα διένειμε στους κατοίκους την επομένη του εκκλησιασμού. Το γεγονός αυτό απέληξε σε διπλή χαρά από της αποφυγής της καταστροφής της πόλης και συνεχίσθηκε η παράδοση αυτή κατά τη μνήμη της ημέρας του θανάτου του (εορτή του Αγίου και Μεγάλου Βασιλείου).

BOLERO !

ΕΥΧΕΣ ΓΕΜΑΤΕΣ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΓΝΩΣΤΟ και ΑΓΝΩΣΤΟ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΠΗΚΕ ΣΤΟ blog ΜΟΥ και ΜΕ ΔΙΑΒΑΣΕ !

ΕΥΧΟΜΑΙ .....ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΘΕΛΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ...ΙΣΩΣ ΠΟΛΛΑ ....ΙΣΩΣ ΛΙΓΑ !

ΕΥΧΟΜΑΙ .....ΑΠΟ ΟΣΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑΜΕ ή ΝΑ ΕΠΙΘΥΜΗΣΑΜΕ , ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑΠΟΙΗΘΕΙ ΚΆΠΟΙΟ ΜΙΚΡΟ ΚΟΜΜΑΤΑΚΙ !

ΕΥΧΟΜΑΙ ....ΟΣΑ ΜΑΣ ΠΙΚΡΑΝΑΝΕ ....ΟΣΟΙ ΜΑΣ ΣΤΕΝΑΧΩΡΕΣΑΝ ΘΕΛΗΜΕΝΑ ή ΑΘΕΛΑ ....ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΝΤΟΜΠΡΟΣΥΝΗ ΝΑ ΜΑΣ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΣΥΓΝΩΜΗ !

ΕΥΧΟΜΑΙ ....ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ !ΔΥΣΚΟΛΟ .....

ΕΥΧΟΜΑΙ .....ΝΑ ΜΑΣ ΑΓΑΠΑΝΕ ...ΟΣΟ ΑΓΑΠΑΜΕ ! ΔΥΣΚΟΛΟ ....

ΕΥΧΟΜΑΙ ....ΟΤΙ ΚΑΚΟ ΜΑΣ ΤΥΧΕΙ ....ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ....ΟΣΟ ΠΡΕΠΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ !

ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ , ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ ,ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΌΣΟ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΓΑΠΑΝΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ !

ΕΥΧΟΜΑΙ .....ΕΥΧΟΜΑΙ .....ΕΥΧΟΜΑΙ .....

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο !

Η πιο αυθόρμητη ανακωχή της ιστορίας
Βγήκαν από τα χαρακώματα, αντάλλαξαν ευχές και δώρα και έπαιξαν όλοι μαζί μπάλα
Το επεισόδιο των Χριστουγέννων του 1914 είναι γνωστό περισσότερο ως θρύλος. Ομως πρόκειται για μια πραγματική ιστορία.
Ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο οι στρατευμένοι της Γερμανίας, της Αυστροουγγαρίας, της Γαλλίας, της Βρετανίας, που παραμέρισαν τις εντολές των στρατηγών. Βγήκαν από τα χαρακώματα, ευχήθηκαν «Καλά Χριστούγεννα», τραγούδησαν την «Αγια Νύχτα», έπαιξαν ποδόσφαιρο και αντάλλαξαν τα υποτυπώδη δώρα που θα μπορούσαν να έχουν επάνω τους, τσιγάρα, λίγο κρυμμένο κονιάκ και κουμπιά από τις χλαίνες τους.
Ηταν η πιο αυθόρμητη ανακωχή της παγκόσμιας ιστορίας.
Ολα ξεκίνησαν πρόχειρα. Κανένας δεν μπορεί να πει με σιγουριά ποιο ήταν το σημείο του μετώπου απ όπου έγινε η αρχή. Γεγονός αποτελεί ότι επεκτάθηκε ταχύτατα, σχεδόν αστραπιαία.
Φαίνεται ότι την πρωτοβουλία πήρε ένας Γερμανός στρατιώτης, που εκτός από τη μητρική του γλώσσα, μιλούσε και αγγλικά. Πρόκειται για τον οπλίτη Μέκελ, όπως αφηγείται σε διασωθείσες επιστολές του ο συστρατιώτης του Κουρτ Τσέμις. Γράφει σχετικά: «Ο στρατιώτης Μέκελ από τον λόχο μου, που για πολλά χρόνια είχε ζήσει στη Βρετανία, φώναξε μιλώντας αγγλικά απευθυνόμενος στο απέναντι εχθρικό χαράκωμα. Γρήγορα άρχισε μια έντονη συζήτηση».
Οι στρατιώτες βγήκαν από τα χαρακώματα. Εσφιξαν τα χέρια και αλληλοευχήθηκαν «Χαρούμενα Χριστούγεννα». Ο καθένας μιλούσε στη γλώσσα του. Ομως εκείνη η ιδιόρρυθμη Βαβέλ δεν χώριζε τους λαούς. Τους ένωνε.
Ηταν παραμονή Χριστουγέννων. Αυτοί οι πρώτοι, η μαγιά της μεγάλης πρωτοβουλίας, συμφώνησαν την επομένη, που ήταν η μεγάλη μέρα της χριστιανοσύνης, να μη χρησιμοποιήσει κανείς το όπλο του. Να μην υπάρξει πυροβολισμός την ώρα που στο σπήλαιο της Βηθλεέμ αντηχεί το «Επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία».
Ο Κουρτ Τσέμις συνεχίζει την αφήγησή του: «Στο χαράκωμά μας είχαμε τοποθετήσει ήδη γιορταστικά δεντράκια και κεριά. Μετά την πετυχημένη συνάντησή μας με τους Αγγλους, βάλαμε ακόμα περισσότερα στολίδια. Οι Αγγλοι έδειχναν τη χαρά τους για τα φωταγωγημένα χαρακώματά μας. Φώναζαν, σφύριζαν και χειροκροτούσαν. Εγώ, όπως και οι περισσότεροι, όλη τη νύχτα την πέρασα ξάγρυπνος. Μπορεί να έκανε κρύο, αλλά ήταν υπέροχα».

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ .....ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.......

CRAZY.......

Από τα ωραιότερα συναισθηματικά τραγούδια της county μουσικής !
Ακούγοντάς το αναρωτιόμαστε πόσο τρελοί μπορεί να είμαστε για ένα έρωτα !

ΟΛΑ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ !!!!!!

Σ’ ακολούθησα, απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο ερχόταν η ευωδία του κήπου (ώ, θα ‘μαστε νεκροί κι η άνοιξη θα ’ρχεται πάλι και πάλι) – σε πλησίασα, με κοίταξες στα μάτια και τότε σε φίλησα, σε φίλησα για όλα τα χρόνια που θα περάσουν, για όλες τις ελπίδες που θα χαθούν, σε φίλησα και σε κράτησα πάνω μου -

.. . .

Θεέ μου, τι ηλίθια που τέλειωσαν όλα

νεανικά όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν και μας ακολουθούν

χρόνια που θα πεθάνουν μαζί μας

κι άλλοτε μια παράξενη αίσθηση ότι έχω ξαναζήσει, θυμάμαι

πράγματα που δεν έγιναν ποτέ, αναγνωρίζω δρόμους που δεν

έχω ξαναπεράσει

είναι περίεργο αλλά οι άνθρωποι έχουν την ακλόνητη βεβαιότητα

πως ο ήλιος θα βγει και τ’ άλλο πρωί

είναι τόσο ωραίο που το συμμεριζόμαστε όλοι μας

. . .

συχνά κάθομαι στη σκάλα και κοιτάζω το πεπρωμένο

κανείς δεν πιστεύει αυτά που βλέπω, τα γράφω κι εγώ και τα

ταχυδρομώ στους μεταγενέστερους

μα όταν ένας άνθρωπος στο δρόμο γυρίσει και σε κοιτάξει με πόνο η

μισή ανθρωπότητα έχει σωθεί

ή νοσταλγώ ένα ρόδο κι είμαι έτοιμος να πεθάνω για να το βρω-

. . .

ζούμε σ’ ένα ανεξιχνίαστο όνειρο απ’ όπου δεν θα βγούμε παρά για ν’ αγκαλιάσουμε, σαν μόνη εξήγηση, τη σιωπή...



Όσο για κείνη την ιστορία υπάρχουν πολλές εκδοχές.

Η καλύτερη όμως είναι πάντα αυτή που κλαις.


Κι, ώ αναμνήσεις, που συγκρατείτε κάτι πιο πολύ απ’ αυτό που ζήσαμε...


Όμως, εδώ τέλειωσα. Ώρα να φύγω. Όπως θα φύγετε κάποτε κι εσείς. Και τα φαντάσματα της ζωής μου θα μ’ αναζητούν τώρα τρέχοντας μες στη νύχτα και τα φύλλα θα ριγούν και θα πέφτουν. Έτσι συνήθως έρχεται το φθινόπωρο. Γι’ αυτό, σας λέω, ας κοιτάξουμε τη ζωή μας με λίγη περισσότερη συμπόνια

μιας και δεν ήτανε ποτέ πραγματική...





Τάσος Λειβαδίτης

από το βιβλίο

ΒΙΟΛΕΤΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ

εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ